تموم که شد برد و گذاشت کنار مَرد. مردی که هنوز کامل نبود و رنگش پريده بود. بوی يخ هم می داد. بوی يخ در حال ذوب.
نگاهش کرد. جلو رفت... دقت کرد.. برگشت عقب .. راضی بود! چشمش به مرد افتاد که دستش تمنای اثر رو داشت.
خنديد. مرد با ترديد زمزمه کرد: مثل من...؟ سوال مرد تامل داشت، اما خسته بود...آخرين اثر رو هم خلق کرده بود و مَرد کامل شده بود .عرق رو از پيشونيش پاک کرد.جلو اومد.دست خيسش رو به چشم های زلال اثر کشيد .لبخند زد خــدا و زن اتفاق افتاد.

یک اتاق

         یک پنجره

              یک حیاط

                     یک درخت

                            یک لانه

                                  یک کلاغ

                                          چند جوجه

                                                   یک دنیا عاطفه

                                              و پیرزنی که با دیدن هر نشانه

مرامت را بنازم ای صدف
هرگاه دلت از آسمان آبی و
دریای پر امواج می گیرد
دهانت بسته می گردد
دلت پر غصه می گردد
و عشق تو
به آن دریا
چنان پاك و چنان خالص
كه همچون دُر
سفید و ناب می گردد
و دریا
همچنان كف بر لبِ
این آسمان آبی و ساحل
به دنبال افق گردد

هر شب در رویاهایم تو را میبینم و حس می کنم .این گونه است که در می یابم تو هنوز وجود داری و از دور دست ها به رویایم پا میگذاری تا به من نشان دهی که هنوز با منی.

دور یا نزدیک.هر جا که هستی مهم نیست .حس میکنم

قلبم همواره به تو عشق خواهد ورزید .

تو یک بار دیگر در را می گشایی و میهمان قلبم می گردی و

قلبم همواره به تو عشق خواهد ورزید .

عشق تنها می تواند تو را یک بار بنوازد و تا ابد باقی بماند و تا پایان عمر تو را رها نکند .

عشق آن زمانی به وجود آمد که من به تو عشق ورزیدم .

 ان لحظه راستینی كه در آغوشت گرفتم .

آن لحظه ای كه همواره در زندگیم جاودانه خواهد ماند.ان زمان كه در كنارم هستی از هیچ چیز نمی هراسم و می دانم . می دانم كه

قلبم همواره به تو عشق خواهد ورزید.

ما تا ابد این گونه خواهیم ماند و در قلبم تو را حفظ خواهم كرد و قلبم آری

   دوست دارم سنگ باشم

   بی صدا و بی ترانه

   تا بگویم راز خود را

  در سکوتی عاشقانه

   دوست دارم موج باشم

  در دل دریا خروشان

  سر به روی ساحل غم

در پی دیدار باران

  دوست دارم ابر باشم

در دل شبها ببارم

بر کویر قلب دنیا

بوته ی عشقی بکارم

دوست دارم باد باشم

در هیاهوی رسیدن

قاصد شهری خیالی

  سوی فردا پر کشیدن

دوست دارم عشق باشم

هر کجا خواهم بتازم

روی دلهای پر از غم

قصری از رویا بسازم

اینک اما من نه عشقم

من نه باد و موج و آبم

آرزوهای خیالی

از دیار سرد خوابم

او ز من رنجیده است

ان دو چشم تیز بین نکته گیر

در من اخر نکته ای بد دیده است

من نمی دانم که او با چه مقیاسی مرا سنجیده است

من همان هستم که بوده ام شاید او

چون مرا دیوانه خود دیده است

بی وفایی می کند تا بلکه من،دور از دیدار او عاقل شوم

او نمی داند که من دوست می دارم جنون عشق را

من نمی خواهم که حتی لحظه ای،از یاد او غافل شوم...

قاصدک ، غم دارم،

غم آوارگی و در بدری،

      غم تنهایی و خونین جگری،

قاصدک وای به من، همه از خویش مرا می رانند،

همه دیوانه و دیوانه تَرم می خوانند.

مادر من غم هاست،

            مهد و گهواره من ماتم هاست.

قاصدک دریابم! روح من عصیان زده و طوفانیست.

آسمان نگهم بارانیست.

قاصدک ، غم دارم،

            غم به اندازه سنگینی عالم دارم

قاصدک ، غم دارم،

            غم من صحراهاست،

                  افق تیره او ناپیداست.

قاصدک ، دیگر از این پس منم و تنهایی،

و به تنهای خود در هوس عیسایی

و به عیسایی خود، منتظر معجزه ای غوغایی،

قاصدک ، زشتم من، زشت چون چهره سنگ خارا،

                  زشت مانند زال دنیا.

قاصدک ، حال گریزش دارم،

      می گریزم به جهانی که در آن پستی نیست،

                  پستی و مستی و بدمستی نیست.

می گریزم به جهانی که مرا ناپیداست،

                  شاید آن نیز فقط یک رویاست!!!